Er zijn van die dagen...

Er zijn van die dagen dat je je het even niet meer zit zitten. Vandaag is zo'n dag. Het mag dan wel zo goed als vakantie zijn, dat betekent nog niet dat het ook rustig is. Het afgelopen weekend was al vrij intensief (in de zin van: laat thuiskomen) en vandaag was met hoge temperaturen, gepruts met het openbaar vervoer en een eindpresentatie niet veel beter. Morgen mag ik weer lekker koken en me uitleven op de ICC, hoewel ik daar momenteel echt geen zin meer in heb. 

Laat ik bij het begin beginnen. Zaterdag was er een schaakactiviteit op het Max Euweplein. Genna Sosonko en Hans Remise gaven een kloksimultaan en MadU Tan werkte wat vluggertjes af tegen wie zin had. Verder zouden vier jubilerende clubs namens acht spelers de strijd met elkaar aangaan. Uiteindelijk kwam de bekerwinnaar HMC niet opdagen, waardoor BSG het tegen Wageningen en Caïssa mocht uitvechten. In de miezerregen werden we geacht vier 20-minutenpartijtjes met elkaar uit te vechten. In de praktijk kwam het neer op een dubbelrondige ontmoeting tegen twee tegenstanders. 

In de eerste partij speelde ik tegen Rik Salomons van Caïssa. Ik zat de hele partij goed ingesnoerd in Ewoods rode regenjas (!), zonder het ook maar op enig moment een beetje behaaglijk warm te krijgen. Door mijn koudbloedigheid kon ik ook amper nadenken en kwam ik vanuit een Moderne Verdediging (!) al heel snel belabberd te staan. Gelukkig verklooide mijn tegenstander zijn voordeel toen in één zet, waarna ik een pion meer had, maar uiteindelijk net remise kon maken. Het team verloor volgens mij wel.

Na de partij konden we weer een poosje wachten. Wageningen en Caïssa speelden nu, waardoor de BSG'ers een rondleiding kregen door het Max Euwecentrum. Gek genoeg waren veel clubgenoten niet aanwezig. Een oude man gaf de vier spelers die er wel waren (de witte, FM Henk en Chris Kooijman en ondergetekende) een wel erg snelle rondleiding, nadat -ie eerder al tien keer had gezegd dat je je jas aan de kapstok kon ophangen. Het is nu misschien een beetje lastig voor te stellen, maar toen was ik dus tot in elke vezel bevroren. Ik hield m'n jas lekker aan. Na de minirondleiding was er een film over Max Euwe. We kregen nog koffie/thee en gebak. De film was om te janken zo slecht (wat oude beelden met dom gebrabbel van de ex-wereldkampioen en in het bijzonder de journalisten erbij), maar desondanks had ik hem wel helemaal gezien. De witte niet, hij liep gauw weg. Ik bleef maar zitten luisteren, alsof het een verplichte les op school was. Je moet toch wat doen, hoewel ik ook steeds kromme tenen kreeg van een dom rijmpje (waarin ze "zwart" op "hard" lieten rijmen en waarbij een ouwe opa steeds te pas en te onpas "ja, ja" zei, alsof er iets heel ongeloofwaardigs werd verteld), dat steeds in een slaapverwekkend tempo tussen de bedrijven door kwam. Het enige positieve was dat de film korter dan het aangekondigde halve uur duurde.

Gelukkig was ik opgewarmd en wist ik Bert Torn, mijn tegenstander van Wageningen, in een positionele partij te overspelen. Desondanks verloor BSG die wedstrijd dik, wat de BSG'ers vooral door het elo-overschot wilden verklaren: het team van Wageningen had een gemiddelde rating van 2080, 30 punten meer dan wat eigenlijk mocht. Ik mocht meteen weer aan de bak en ditmaal verloor ik van Rik S. In een Nimzo wist hij feilloos mijn zwakke plek bloot te leggen: een gebrek aan openingskennis. De uiteindelijke winnaar bleef bescheiden, hij beweerde (ook) niks van de opening af te weten. Die had ik niet aan zien komen. Net zoals zijn 8.Pb5, waarmee hij een lelijke dubbelpion afdwong. Ik ging in stijl verder, liet me nog een geïsoleerde dubbelpion bezorgen, waarna ik het (in tijdnood, zoals gewoonlijk) niet meer kon houden. BSG redde het desondanks wel, voor wie het nog boeit.

Na de partij gingen we wat drinken in het Comedy-Cafe. We hadden twee consumptiebonnen gekregen voor een drankje en ik benutte er een om een kopje thee te krijgen. De BSG'ers zaten aan het tafeltje aan de trap. De witte zat zelfs zo'n beetje op de trap: één verkeerde beweging en hij lag beneden. Daarna gingen we weer schaken. Opnieuw kreeg ik een soort Moderne Verdediging tegen me en opnieuw speelde ik het niet best. Gelukkig wist ik na veel gerommel door een tactisch grapje materiaal te winnen, waardoor ik de tweekamp met 2-0 won. BSG verloor weer dik, blijkbaar waren mijn resultaten niet representatief voor de match.

Na afloop werden de prijzen verdeeld: iedereen kreeg een tasje met een kaarsje, een CD om de stappenmethode mee te oefenen, een pak ansichtkaarten en een veel te klein T-shirt. Daar doe je het allemaal voor! Het mooiste moest nog komen, want we gingen nog uit eten. We gingen op zoek naar een restaurant dat door Fliffer was aangeraden. De sluwe vos was zelf niet mee om de weg te wijzen, maar na wat omzwervingen hadden we het dan toch gevonden. Wat er nou zo goed aan was, weet ik niet, want behalve de absurd slechte muziek die ze er draaiden, was het eten nou ook weer niet van het niveau waarvan je denkt: "daar kom ik nog een keer voor terug". Hoewel we niet heel snel werden bediend, waren we wel voor het donker thuis. Dat vind ik het aparte van de junimaand: je hele dag-nachtritme raakt verstoord door die lange dagen.

Op Naarden-Bussum haalde ik mijn fiets op. Helaas had een mevrouw het systeem "gesaboteerd" (ze probeerde naar binnen te komen, maar ze probeerde steeds door het hek voor de fietsen binnen te komen.) Daardoor kon ik er niet meer uit. Gelukkig werkte het SOS-systeem wel en meteen nadat er contact was gemaakt, gingen de hekken (voor lange tijd) open en kon ik naar huis.

Schaakvoetbal

Gisteren deed ik mee aan het NK Schaakvoetbal. Ik speelde, net als vorig jaar, voor Soest, dat weer naarstig op zoek was naar spelers. Uiteindelijk besloten ze maar met het team van Amersfoort te fuseren. Amersfoort meldde zich zodoende twee dagen van tevoren af, wat in Utrecht niet met gejuich werd ontvangen. Ook Lonneker meldde zich op het allerlaatste moment af, waardoor het toernooi met slechts veertien teams begon, een beetje lastig als je knock-outrondes wilt spelen.

Ondanks de gunstige prognoses bleef Soest uiteindelijk op zeven man steken. Sommige spelers kwamen niet opdagen en gaven daarbij absurd slechte redenen aan, terwijl andere buitenstaanders uiteindelijk toch maar niet toehapten. Het gevolg: Soest speelde met een man minder en had ook nog eens Behirder op bord één, eh, twee. Het moet gezegd worden: schaaktechnisch was het niet veel wat de Behirder liet zien. Speelde te traag, mede vanwege zijn roestige openingskennis. Dat kostte hem al heel wat punten. Bovendien wist hij die ene keer dat hij wel gewonnen stond goed te verprutsen. Het resultaat: twee halfjes. Anders dan vorig jaar moest "Soest" het nu ook vooral van het voetballen hebben. Met Smedemakker hadden we in ieder geval een handige speler in huis. Verder deden de witte, Keffin Rijpert, Peter Sonder, Martijn Jansen en die-dikkerd-waarvan-ik-de-naam-nooit-onthoud mee. Hoewel de eerste wedstrijd op een ontluisterende manier werd verloren, ging het daarna gauw beter. Tegen het team van Werder Bremen (!) kwamen we zelfs op voorsprong, om uiteindelijk toch met 2-4 te verliezen. Na de voorrondes, die door het wegvallen van Amersfoort (twee extra vrije rondes) extra lang leek te duren, mochten we om de plaatsen 9 t/m 14 strijden: de beslissende penaltyserie tegen het niet al te sympathieke team van Dr. Max Euwe 2 ging jammerlijk verloren.

In de loserpoule waren we wel goed op schot: Charlois Europoort (Feijenoord!) werd met 3-4 verslagen door een doelpunt in de laatste minuut. Unieke gebeurtenis: Behirder maakte het openingsdoelpunt! Met schaken werd ook al van ze gewonnen. Ook de wedstrijden tegen een mij onbekende tegenstander werden gewonnen, waardoor we onze loserpoule glansrijk hadden gewonnen. De loserpoule werd afgesloten met een soort finale: we speelden tegen Rotterdamse Schaak-Rotzooi Ivoren Toren. Met schaken verloren we met 3½-4½, onder andere door een wat ongelukkige nederlaag van Behirder tegen Rick Lahaye. In de voetbalwedstrijd zette hij dat weer recht door een bal prachtig in eigen doel te koppen. Soest won met 5-2 en werd daarmee negende.

De wedstrijd was precies op tijd afgelopen om Dr. Max Euwe 1, waar Ewood voor speelde, kampioen te zien worden. Tegen het team van de Regiostakkers, dat onder leiding van Bobby Fijlstra (1967) het onmogelijke presteerde door met schaken maar met 4½-3½ te verliezen. In de voetbalwedstrijd knalde Twan Burg zijn team in zowat de laatste seconde op 3-3, waardoor Dr. Max Euwe kampioen werd. Mijn cirkeltje voor dit weekend was toen wel weer rond...

Maandag [Update 0:54]

Vandaag was dan de grote dag aangebroken: de dag waarop ik mijn masterscriptie zou presenteren. De presentatie zou pas laat in de middag zijn, dus ging ik eerst nog naar Amstelveen. Ik was echter vrij traag en terwijl ik wat TV zat te kijken, stelde m'n pa voor om de formule 1-race te kijken. Hoewel het eigenlijk niet meer was dan een saaie optocht, was ik vanwege de nieuwe regels wel benieuwd hoe het nou precies ging. Tijdens het schaakvoetbal had ik slechts een deel van de race gezien. Daarna ging ik eindelijk naar Amstelveen. Toen ik mijn fiets in de fietsenstalling zette, zag ik al onheilspellende berichten: er reden amper treinen. Uitgerekend het treinverkeer richting Amsterdam lag plat vanwege een sein- en wisselstoring.

Ik belde daarom maar naar huis, om te vragen wat ik nu het beste kon doen. Beppie vond het toen geen probleem om me maar naar Amstelveen te brengen. Zodoende kwam ik nog op tijd aan en besloot ik mijn presentatie te perfectioneren. Ik zette de verbeterde versie op m'n USB-stick en ging gauw naar de metrohalte. "Gelukkig is er geen metrostoring", dacht ik maar. Dat zou me namelijk wel heel slecht uitkomen. Maar het GVB is de NS niet, hoewel beide openbaarvervoerbedrijven last kunnen hebben van extreem weer. Dat bleek, want terwijl de tijd wegtikte, was de metro in geen velden of wegen te bekennen. Het gevaarte kwam vijf minuten te laat aantuffen, wat betekende dat ik vijf minuten te laat zou komen (ik had een keer geen veiligheidsmarge ingebouwd). Ik hoorde de luidsprekers kraken bij het instappen, de machinist zou weldra zijn excuses aanbieden voor het ongemak, een sympathiek gebaar. Niets daarvan, hij kondigde aan dat het ding tot Amstelveen Centrum zou rijden en dan weer zou terugkeren. Vervolgens herhaalde hij die boodschap bij iedere halte. Opmerkelijk was daarbij dat de beste (?) man constant in de ik-vorm sprak ("ik ben een pendelmetro") en een beetje een rare uitspraak had, dus aan alles was af te leiden dat zijn kennis van de Nederlandse taal niet al te best was. (Ik weet niet of het een Surinamer of Indiër of zo.)

Ik was in ieder geval niet blij met het nieuws, want ik zou moeten overstappen op de tram. Die overstap kon me weer een aantal belangrijke minuten kosten. De gebeurtenissen namen weldra een vreemde wending toen de metro trager begon te rijden. Uiteindelijk stopte het ding abrupt, waarna de machinist maar een keer omriep dat de metro geen stroom meer had. Blijkbaar konden de waterkrachtcentrales door de droogte geen energie meer opwekken, dacht ik, maar waarschijnlijk was de stroomuitval lokaal. Nadat we een tijd in de brandende zon hadden stilgestaan, kwam de machinist met een bosje sleutels aanzetten en opende daarmee de deur. Een paar GVB-medewerkers hielp ons met het voertuig te verlaten. Een sprong later was ik vrij en liep ik het perron van de halte "Ouderkerkerlaan" op.

Om zo snel mogelijk op de VU aan te komen, besloot ik verder te gaan met de tram. Ik wist dat de tramlijn vlak na deze halte op dezelfde rails zou aansluiten, dus liep ik in de brandende Zon naar de volgende halte: Amstelveen Centrum. Daar aangekomen zag ik de metrolijn vlak achter me op het metronetwerk aansluiten. Het volgende station, Oranjebaan, kon ik ook al zien liggen. Dat nodigde me uit om nog een stukje te gaan lopen. Inmiddels was m'n overhemd (!) al flink bezweet, maar op de metrohalte zelf kon ik nog in de schaduw gaan staan. Dat was ook wel nodig, want de tram bleek ook vertraagd: keer op keer werd het aankomsttijdstip uitgesteld. Vervolgens reden er nog twee metro's met het opschrift "niet instappen" langs; dat waren de twee gestrande metro's. Blijkbaar mochten ze geen passagiers meer vervoeren, want ze reden zonder te stoppen langs.

Niemand had meer een idee wanneer de tram nou zou komen. Inmiddels was ik al drie kwartier onderweg en belde ik naar Stumass. In Amstelveen-Zuidwest werd met me meegeleefd. Computerdeskundige Robert raadpleegde alle internetbronnen, maar hoelang het zou duren, bleef een lastige vraag. Uiteindelijk verscheen er een tijdstip op de borden: de eerstvolgende tram zou om 16:40 (één uur en tien minuten na het begin van de presentaties) verschijnen. Al gauw werd dat tijdstip weer veranderd naar 16:24 of zo. Vervolgens bleef het tijdstip veranderen, iedere minuut die verstreek, werd bij het aankomsttijdstip opgeteld. Ik belde bijna de hele tijd met Stumass voor de vervolgstappen. Daarbij kon ik ze moeilijk verstaan, omdat de metro-/tramhalte ligt ingeklemd tussen twee drukke 70-kilometerwegen. Net op het moment dat ik had afgesproken dat ik zou worden gebracht, stond de tram voor m'n snufferd.

Het was inmiddels half vijf en met een beetje goede wil kon ik er in tien minuten zijn. Echter, op de Boelelaan bleef het ding een tijd voor de metrohalte stilstaan, waardoor ik nog meer vertraging opliep. Toen ik eindelijk in het hoofdgebouw was, liep ik Mark L., de hoofddocent van het "vak", tegen het lijf. Ze waren net klaar en ze zouden aan de borrel beginnen. Ik was precies te laat. Kortom: alle moeite was voor niks geweest.

Na nog wat frisdrankjes te hebben gedronken, trok ik me weer terug naar Amstelveen. Drie uur nadat ik was vertrokken, had ik behalve een bezweet pak niks overgehouden aan de reis. Wel was afgesproken dat ik de presentatie een andere keer kon "inhalen" voor een andere groep. Ik had nu klaar kunnen zijn, maar nee... Waarschijnlijk ga ik de presentatie donderdag geven. Grappen over de spierpijn die ik in Utrecht heb opgelopen, kan ik dan waarschijnlijk niet meer maken. Het enige wat ik kan hopen is dat het openbaar vervoer dan geen steken laat vallen.

En ja, morgen is de belangrijke wedstrijd voor de Internetclubcompetitie. Ik heb het afgelopen weekend wel weer genoeg geschaakt. Zin om bij tropische temperaturen weer een serie belangrijke partijen te spelen, heb ik niet. Ik baal enorm van deze situatie, vooral omdat de competitie zo krankzinnig slecht is gepland, waardoor alles op het laatste moment moet en ik niet op anderen kan terugvallen, wat ik op dit moment graag zou doen. Ik ben nodig toe aan vakantie. Hopelijk gaat die vakantie donderdagmiddag ook echt in, dat is het enige lichtpuntje.

Gerelateerde artikelen:

Live Messenger Essential kun je missen als kiespijn; 01-11 2010

Vijftiende met Soest op schaakvoetbaltoernooi; 29-06 2010

Conceptversie Masterthesis

Masterthesis

Zo luitjes, hier ben ik weer. Het afgelopen weekend was ik aan het zwoegen om een acceptabele (concept)versie van mijn Masterthesis in te leveren. Het was een klus die eind maart officieel begon, maar de aanloop was eigenlijk nog veel langer. Al in januari werden we geacht het literatuurgedeelte op orde te krijgen. Echter, het exacte onderwerp van de thesis bleef maar veranderen. Uiteindelijk heb ik mijn aandacht gericht op het parkeerbeleid van Utrecht en niet van andere grote steden of Bussum. 

In de analyse was het de bedoeling de uitwerking van het parkeerbeleid te schatten aan de hand van de verandering op de huizenprijzen. Erg lastige materie. Het effect van het parkeerbeleid is erg lastig uit de huizenprijzendata te destilleren en bij het interpreteren van de resultaten kwam het H-woord steeds lelijk om de hoek kijken. Gelukkig heb ik zelf nog een aantal verbeterpunten gevonden. Mogelijk gaat mijn voorlopige conclusie daardoor volledig op de schop.

Zo ziet de voorkant er nu uit. Eigenlijk zou er nog een plaatje in de linkerbenedenhoek moeten komen. Iemand nog suggesties?

Presentatie

Minder gelukkig ben ik over hoe dit "vak" wordt geleid. Er zijn buiten de presentaties om geen contacturen, het enige wat de docenten (!) hoeven te doen, is op Blackboard informatie geven over deadlines, presentatiedagen en bijvoorbeeld wat er nou precies van je verwacht wordt. Op al deze punten zijn de docenten vreselijk tekortgeschoten. Er staan wat richtlijnen beschreven in een lelijk PDF-document, dat al langer dan dit jaar in omloop was (de data van deadlines en presentaties staan vaak beschreven als "Thursday June ?" of zelfs zonder dat vraagteken). Erg onprofessioneel. Bovendien is er niks aan veranderd in al die maanden dat ik aan m'n scriptie zat te ploeteren.

Vandaag was de deadline van de conceptversie. Ik had mijn verslag gisteravond al ingeleverd, maar toen kon ik het zogenaamde "Safe Assignment" niet vinden.* Dus mailde ik het maar naar de docenten. Vandaag was de "veilige opdracht" er dan toch en kon ik het daar alsnog inleveren. Toch vind ik het raar. Sommige buitenlandse studenten moesten al voor de vakantie het land uit, waardoor zij hun scriptie eerder moesten inleveren. Hoe hebben zij het dan ingeleverd?

Donderdag heb ik in ieder geval een presentatie. Vandaag werd eindelijk de datum bekendgemaakt. Ik zit er niet op te wachten om een presentatie te geven over een scriptie waar inhoudelijk nog het nodige aan kan veranderen. Liever ga ik in alle rust proberen de zaken te verbeteren. In ieder geval ben ik opgelucht dat de conceptversie klaar is. De komende weken heb ik weer meer tijd voor leuke dingen, zoals een spelletjesdag!

* Ben ik nou de enige die "Safe" hier nou met een "v" zou schrijven?

Gerelateerde artikelen:

De week van de 18 punten; 21-01 2011

De week van de 18 punten

Tentamenweek

Vorige maand had ik de tweede tentamenweek van mijn master STREEM. Omdat de afloop nog lange tijd onbekend was, durfde ik er niet over te schrijven. Inmiddels heb ik alle tentamenuitslagen binnen en kan ik tevreden mededelen dat ik de drie vakken ook daadwerkelijk heb gehaald. Van tevoren had ik getekend voor twee gehaalde vakken, dus dit was een mooie bonus.

Het studiejaar 2010-2011 begon zwaar. De master bleek erg wiskundig en ik kreeg geregeld nare flashbacks uit mijn econometrietijd. Hoe gek was ik dan ook dat ik drie (in plaats van de gebruikelijke twee) vakken koos voor de tweede periode. Ik ben echter iemand die soms de neiging heeft om nu veel te doen, zodat ik het later (binnenkort alweer) rustiger aan kan doen. Dat leek me geen gek idee met de Masterthesis in het vooruitzicht.

Ik kon uit vijf vakken kiezen: Environmental Economics, Regional and Urban Economics, Applied Transport Economics, Geographic Information Systems en Network Analysis. Ik zal de vakken in het vervolg in het Nederlands aanduiden. In ieder geval moest ik twee "kernvakken" kiezen, die ik dikgedrukt heb afgebeeld. Naast de twee kernvakken in deze periode, is er in de volgende periode nog een ander kernvak, Transport Economics (dus zonder "Applied" ervoor) en dat ga ik dan maar volgen, want ik had maar een van de twee kernvakken gevolgd. Dat was namelijk Regionale Economie, vooral ook omdat Milieu-Economie me niet zo aansprak na mindere ervaringen eerder in het jaar. Verder heb ik nog steeds een bloedhekel aan (Arc) GIS, dus bleven er nog twee vakken over: Netwerkanalyse en Transporteconomie (hoewel het bijvoeglijk naamwoord "toegepast" hier wel aan had kunnen worden toegevoegd.)

In ieder geval had ik drie vakken en kon ik met eentje nokken als het te veel werd. Jammer genoeg gold dat niet voor Regionale Economie, wat een "kernvak" was en me al spoedig te ingewikkeld werd. De colleges waren rommelig: de ene docent klepte moeiteloos anderhalf uur aan een stuk door over niks, terwijl de ander op het schoolbord een ingewikkeld model zat uit te leggen. Veel begreep ik er niet van.

De andere vakken gingen beter. Met Netwerkanalyse zat ik voornamelijk in de klas met studenten die "Business Administration" deden. Blijkbaar word je al toegelaten tot die master als je het IQ van een zeehond hebt, want hoewel Netwerkanalyse helemaal geen moeilijk vak was, stond ik versteld van wat mijn "gelegenheidsklasgenoten" allemaal niet wisten. Zelf profiteerde ik nog wat van grijze econometriekennis, toen de algoritmes van Prim en Dijkstra werden opgenoemd. De opdrachten waren dan ook geen probleem voor mij.

Het vak Transporteconomie had ik les van twee docenten: de ene docent, Jos, was een gedegen docent die ook een luisterend oor had voor de zes studenten die het vak volgden. Bij de andere docent, Jasper, had ik vaak bijna privéles. Het was geen onaardige man, maar het lesgeven had hij gewoon niet in de vingers. Dat deed Jos beter. Hij uitte daarnaast kritiek op de master. Het eerste blok was te zwaar en er waren te veel onderwerpen. Bovendien moesten de docenten de leerlingen beter motiveren. Dat hoorde ik graag. ;) Ik besloot later ook m'n masterscriptie bij hem te schrijven.

Presentatie

Ondertussen moest ik voor Regionaal een presentatie houden over een artikel. Het artikel, dat ging over de correlatie tussen stadsgrootte en misdaad, begreep ik half. Mijn makker leek het beter te begrijpen. Samen zaten we dagenlang op het verslag te ploeteren. Ik had de samenvatting geschreven en nog wat onbelangrijke dingen; hij had de rest gedaan. In de presentatie zou ik ook het eerste deel doen. Tot mijn schrik moest ik opeens als eerste beginnen. Daar stond ik dan. Ik had nog nooit in het openbaar Engels (of iets wat erop moet lijken) gesproken. In ieder geval niet veel meer dan een paar woordjes. Ook had ik nog geen goede volzinnen bedacht en bijna verlamd van schrik kon ik niet veel meer doen dan een onsamenhangend verhaal brabbelen. Daar kwam nog bij dat ik geregeld niet de juiste woorden kon vinden. Het enige waar ik wel tevreden over was, was de uitspraak, of in ieder geval mijn pogingen ertoe om een Engelse uitspraak aan te houden, zoals de luchtstroom vanuit de longen niet onderbreken aan het eind van een woord, om zo de eindklankverscherping te voorkomen. De meervouds-s'jes kwamen er daardoor vaak uit als z'jes en dat klinkt inderdaad een stuk mooier. Na mijn gestamel kwam mijn teamgenoot, die niet de mooiste Engelse uitspraak heeft, maar wel duidelijk was. Hij beantwoordde ook de gestelde vragen. Ik stond er maar een beetje bij. De meeste vragen begreep ik niet (ik kon het niet verstaan, of er zaten woorden in die ik niet kon thuisbrengen) en ik was blij dat ik m'n kop verder kon houden. Uiteindelijk bleek onze presentatie bijna drie kwartier (?!) te hebben geduurd. In de pauze kreeg ik een voorzichtig compliment van een medestudent, waar ik wel blij mee was. Dan zal het wel niet heel slecht zijn geweest...

Na ons moesten overigens nog drie groepen. De presentaties en aansluitende discussies duurden steeds korter, waardoor we uiteindelijk om half zes naar huis konden. Ik was blij dat het erop zat. Uiteindelijk kregen we een mooi cijfer voor de presentatie en het verslag. Daar was ik blij mee, al had ik er pas iets aan als ik ook een voldoende zou halen voor het tentamen. Dat leek me bijna net zo onwaarschijnlijk als een koudegolf in februari.

Tentamenweek

Een week na mijn presentatie was de laatste les. We hadden lekker één week om ons optimaal voor te bereiden op de tentamens. Dat zag ik wel zitten, maar toen ik die week in Amstelveen kwam, bleek het internet het weer niet te doen. Daarnaast liep ik in de eerste nacht keelpijn op, waardoor ik ook niet echt productief was. Die vrijdag ging ik ziek naar huis.

Gelukkig ging het daar weer langzaam beter met m'n gezondheid. Ik besloot de hele tentamenweek "thuis" te blijven, aangezien bijna niemand meer in Amstelveen bleef. Omdat ik steeds pas rond etenstijd tentamen had, maakte de extra reistijd me ook niet zo veel uit, terwijl m'n ma fijn rekening met me kon houden met het avondeten.

Maandag had ik om half zeven (!) het tentamen van Netwerkanalyse. Die middag werkte ik een magnetronmaaltijd naar binnen, waarna ik stelde dat ik ook best naar het station kon fietsen. Dat lukte ook wel, maar ik voelde me niet erg op m'n gemak. Gelukkig ging ik niet op m'n bek, dus kwam ik heelhuids aan. In Amsterdam moest ik op zoek gaan naar de Medische Faculteit. Het medischefaculteitgebouw is via het ondergrondse gangenstelsel vrij eenvoudig te bereiken vanuit de VU. Bovengronds was het wat moeilijker om de juiste ingang te vinden, al lukte me dat uiteindelijk wel. Vervolgens probeerde ik het lokaal te vinden. Toen ik te ver was doorgelopen, zag ik ineens een bordje met het juiste lokaalnummer. Een geruststelling, ik had het gevonden! Ik liep erheen en net op dat moment hadden twee STREEM-chicks het lokaal eveneens gevonden. We stonden er een beetje te wachten en te kleppen en te luisteren. Vervolgens kwam de docent eraan en hij zei dat het lokaal al bij de ingang stond aangegeven.

Het tentamen was niet zo moeilijk en ik besloot al vrij snel de vrieskou weer in te gaan, om weer voorbereid te zijn op het volgende tentamen.

Die dinsdag had ik een dag vrij om voor Transporteconomie te leren. Ik had van dit vak eveneens een samenvatting gemaakt, zodat ik het beter kon leren. Echt heel moeilijk was het vak niet, dus wilde ik het graag halen. Dat ik voor Regionaal eigenlijk amper iets geleerd had, boeide me niet zo. Ik wilde de vakken halen die ik kon halen.

Het tentamen was op woensdagmiddag om een uur of drie. We zaten in een vrij klein en vooral kil klaslokaal. Omdat we een vaste plaats hadden, zat ik op een rotplek op de voorste rij. Het tentamen ging ook niet al te best. Keer op keer werden er k-vragen gesteld. Ik probeerde de vragen naar vermogen te beantwoorden, maar ik vreesde dat het wel heel spannend zou worden of ik het wel zou halen. Dat ik daarnaast m'n gum niet had meegenomen, hielp ook al niet. Ik verliet daarom al vrij snel ontgoocheld de zaal.

Die avond ging ik nog wat leren voor Regionaal. Het lukte niet echt. M'n gedachten waren nog te veel bij mijn verprutste tentamen. Ik probeerde wat algemene wijsheden te onthouden voor Regionaal en verder hoopte ik er maar het beste van.

Donderdag, weer om drie uur en weer in hetzelfde lokaal, zou ik mijn laatste krachtsinspanning van het jaar moeten leveren. Een grote groep studenten stond buiten het lokaal. Er werd wat ontspannen gepraat door sommigen, terwijl anderen juist op het laatste moment nog wat kennis tot zich probeerden te nemen.

Ditmaal zat ik veilig aan de rand en kon ik me snel uit de voeten maken met m'n verkouden kop. Ik zat naast Evelyn, de stud die eerder dit jaar mijn groepsgenootje was. Misschien kon ik bij d'r afkijken, of misschien zou ze aan mijn gekrabbel kunnen zien dat ik er echt niks van had begrepen. Wel gaf ze me tijdens het tentamen een zakdoek (wat gek genoeg door een Nieuw-Zeelandse student "tissue" werd genoemd en niet "handkerchief"), omdat ze gek werd van mijn gesnif. "Please take this!", lachte ze naar me. Het was een beetje een neerbuigend lachje, vond ik, maar ach, verder was het wel aardig.

Het tentamen was opvallend makkelijk. Bij veel vragen had ik het idee dat ik een adequaat antwoord kon geven en bij andere vragen schreef ik steeds iets met "Muth-condition". Alleen een vraag op het einde, waar ik een enorm verhaal moest schrijven, wist ik weinig te bedenken. Voordat ik mezelf zou vastlullen, was ik gestopt. Ik hoopte er misschien nog wat punten voor de moeite voor te krijgen, al dacht ik dat ik het ook zonder die punten wel gehaald zou hebben.

Ik moest nog een paar weekjes wachten op het antwoord, maar toen kreeg ik een e-mail van de Uni met daarop de bevestiging dat ik Regionaal had gehaald en wel met een zeven. Dat voelde goed, want zoiets had ik op voorhand in ieder geval niet verwacht. Een week later kreeg ik ook de bevestiging dat ik Netwerk had gehaald. Dat verbaasde me niet zo. Het wachten was op Transport. Dat kon nog alle kanten uit. Volgens de voorlopige cijfers had ik het net gehaald, dus hoopte ik maar dat de eindcijfers niet zouden veranderen. Gisteren kreeg ik dan EIN-DE-LIJK het bevestigende mailtje: ik had het inderdaad gehaald.

Daarmee kreeg de tentamenweek met hindernissen in ieder geval een goed einde. Van de eerste twee periodes heb ik alleen Micro-Economie niet gehaald. Dat vak ga ik volgend schooljaar volgen (de herkansing was in de week voor de tentamenweek) en hopelijk steek ik er dan meer van op dan nu.

Gerelateerde artikelen:

Overgangsfase; 30-10 2010

Overgangsfase

Amstelveen

Dit schooljaar ben ik begonnen aan de master STREEM (Spatial, Transport- and Environmental Economics) en nu nog, na bijna twee maanden, denk ik geregeld "waar ben ik aan begonnen?!" De Master was een logisch vervolg op mijn opleiding Aarde & Economie. Het was zelfs een doorstroommaster, als je in het derde jaar maar wat economisch georiënteerde vakken had gevolgd. Dat heb ik geweten. Het aanmelden was lastig en alles diende op het laatst mogelijke moment te gebeuren. Toch was ik blij toen het eenmaal geregeld was. Ik kon me niet voorstellen dat de master zwaarder zou zijn dan het inschrijven... Vergissen is menselijk, zullen we maar zeggen.

Daarnaast was er nog een tweede verandering die veel tijd opslokte: mijn "woning" in Amstelveen. Het begon allemaal op een regenachtige dag begin augustus. Mijn ouders waren net terug van vakantie en dus was de afspraak met Stumass tot deze periode verzet. Mijn ma bracht me naar Arnhem (meen ik :$), voor een intakegesprek. Ik had vaag van de plannen gehoord. Ik zou een kamertje krijgen in een huis met andere hoogfunctionerende autisten o.i.d. Als ik werd aangenomen natuurlijk. Daar ging ik niet van uit, ik meende namelijk dat er zat mensen waren die er erger aan toe waren dan ik. Het intakegesprek verliep echter soepeltjes en al snel was alles in kannen en kruiken. Opnieuw een foute taxatie van mijn kant.

Op de terugweg was m'n ma ook heel erg blij. Ik zag de bui letterlijk en figuurlijk hangen. Ik werd binnen afzienbare tijd mijn eigen veilige huisje uitgeschopt en ik moest me dan zien te vermaken in een veel minder beschermde atmosfeer bij een groep van (voor mij) volslagen onbekende studenten. Daar had ik dus niet zo'n trek in. Mijn ma wist dat ik het moeilijk vond, maar ook dat het een unieke kans was. Het hele Stumassproject draait om Persoonsgebonden Budgetten en we hadden de mazzel dat we het bijzonder eenvoudig verkregen. Vlak voordat het kabinet de geldkraan dicht had gedraaid, had ik zo'n ding.*

De dag erna gingen we naar Amstelveen. Stumass bezit hier een rijtje van drie huisjes aan de Jan Teulingslaan. Het is een rustig stukje Amstelveen, hoewel het vlakbij de metrolijn ligt (halte Sacharovlaan) en vlakbij een winkelcentrum. Mijn kamertje bevond zich in het middelste huis (nummer 4), huis 6 was al bewoond en huis 2 stond nog leeg. Omdat ik de tweede student was die in dit huis ging wonen, kon ik mijn kamer niet meer kiezen. Teun was me voor geweest. Zijn kamer lag naast de grote badkamer. Mijn kamertje werd ingeklemd door zijn kamer, de gang en nog een kamertje van de begeleidsters. Het was een vierkant kamertje, van ongeveer 4 bij 4 meter. Mijn pa mat alles op en ging m'n kamer ontwerpen. Mijn moeder noemde op welke spullen ik allemaal nodig had. Kosten waren geen criterium.

Allereerst moest er een vloer komen. Helaas was die vloeren-/tapijtenzaak nog met vakantie, dus dat duurde nog even. Verder moest ik nog een bed hebben, een aantal kasten en een laptop. Zo werd mijn kamertje aangekleed, maar of het ook leuk was? Nee. Bij de IKEA werden enorme bouwdozen van kasten gehaald, terwijl bij het Offizcentre een laptop plus nog een heleboel rotzooi gehaald werden. Zo vond m'n pa het bijvoorbeeld slim om een extra toetsenbord zou kopen, zodat ik niet het toetsenbord van m'n laptop zou verraggen. Nou, daar heb ik echt heel veel lol aan beleefd... :S

In de weekenden werden de enorme kasten in elkaar gezet. De vloer werd pas tijdens mijn hertentamen van Kwartairgeologie gelegd. Pas daarna kon het aankleden van de kamer beginnen. Inmiddels stond het schooljaar voor de deur. Mijn "geluk" was dat het bed pas halverwege september zou worden geleverd, zodat ik de eerste weken nog lekker thuis kon doorbrengen. Dat was ook wel nodig... Na de eerste week vroeg ik me vertwijfeld af of de rest van het studiejaar ook zo zou zijn. Ik begreep bijna niets van wat er nou gezegd werd tijdens de colleges. Veel abstract gedoe, afkortingen zonder betekenis, wiskundige afleidingen die me de pet boven gingen en twee dure studieboeken waar amper iets zinnigs uit was te destilleren.

Het enige pluspunt was dat ik mijn groepsgenoten eindelijk had ontmoet. We werden van tevoren bij elkaar ingedeeld en zo zat ik bij twee chicks. De ene chick, een Oostenrijkse, bleek de stud van de klas te zijn. Dat scheelde wel voor het cijfer van de opdrachten, al leerde ik er nu ook weinig van. De samenwerking was vaak ver te zoeken. Daarnaast slokten de opdrachten mijn vrije dagen op. De Master verliep heel anders dan ik me ervan had voorgesteld. :(

Inmiddels was m'n bed geleverd en zou het niet lang meer duren voordat ik definitief zou verhuizen. Na een aantal dagen slechts te hebben meegegeten, trok ik op 4 oktober officieel in mijn nieuwe woning. Inmiddels had ik mijn "huisgenoten" een beetje leren kennen en dat viel me behoorlijk mee. Behalve de begeleidsters waren er vier studenten in de twee huizen. Teun en ik zaten in "4", Danya en Marcos zaten in "6". Huis "6" was dan ook het "centrale" huis, waar alle belangrijke spullen waren en waar we elke avond aten.

Na een slaapverwekkende eerste drie weken op de Uni, waarin we algemeen geneuzel kregen te horen over Micro-Economie en iets als Statistiek**, kregen we die vakken nu toegespitst op ruimtelijke Economie. Het was echter bijna net zo saai en het werken aan de opdrachten bleef even vervelend. Gelukkig duurde het niet lang meer, een geruststellende gedachte.

Tentamenweek

Na zes weken les te hebben gehad, hadden we een week vrij om aan de tentamens te leren. Daarbij werd ik geplaagd door slecht internet, waardoor het vinden van informatie op Blackboard me nog moeilijker afging dan zou moeten. Niet dat er veel informatie was te vinden. Bovendien stond de informatie van elk vak verspreid over twee aparte pagina's. Op de collegesheets stonden vaak wat vage kreten en onbegrijpelijke berekeningen. De oefententamens waren zo makkelijk dat ik er slapend nog wel een tien voor had kunnen halen. Echt goed was m'n voorbereiding dan ook niet.

Dinsdag had ik om half negen het eerste tentamen. Het was het statistiektentamen, waar ik een heleboel slecht geformuleerde vragen probeerde te beantwoorden. Sommige vragen waren zo eenvoudig dat ik die ook tijdens het Stumassintakegesprek had kunnen oplossen. Andere vragen wist ik niet en sommige half. Ik ga er ook niet van uit dat ik het vak heb gehaald, maar als dat wel is gelukt, is het een aardige bonus.

Nee, kanslozer ging het tentamen van Micro-Economie. Het begon al met de eerste vraag, die 32 van de 100 punten waard was. Ik had geen idee hoe ik de som moest oplossen, omdat heel anders was dan wat er tijdens de les was behandeld. Vervolgens werden er vooral veel dingen gevraagd die wel eens vaag in de colleges waren behandeld. Vaak leverden de in de opgave verstrekte gegevens mij amper aanknopingspunten op om een antwoord aan op te hangen. Dan dreunde ik dus maar het algemene antwoord op, dat tijdens de colleges werd genoemd, hoewel ik het donkerrode vermoeden had dat een berekening vereist was. Hoewel je verplicht was binnen de kaders te antwoorden, lukte me dat niet altijd. Waar ik enorme berekeningen wilde maken, had ik een kader waar je amper een postzegel in kon plakken, terwijl bij ja/nee-vragen zowat een hele pagina was ingeruimd.

Toen het half zes was, besloot ik weg te gaan, zodat ik nog enigszins op tijd was voor het eten. Bij de hoofdingang kwam ik nog een paar Aardeconoompjes tegen. Zij hadden hetzelfde gevoel als ik, een hele geruststelling. Volgende periode ga ik drie vakken volgen. Een riskante keuze, al kan ik nu nog kappen met een kutvak, mocht het me uitkomen. Vooralsnog verwacht ik dat het de komende tijd leuker gaat worden. Het vreet energie, de overgang naar volwassen worden. Ik ben alweer toe aan vakantie. :(

* Dat ging bij mijn huisgenoten wel anders.

** Het vak heet officieel iets van "Advanzd Methodz for applied economic Research", maar het kwam neer op iets met statistiek. Het tweede deel heette "Advanzd Methodz for applied spatial economic Research" en dat had veel minder met pure statistiek te maken.

Gerelateerde artikelen:

Tentamenweek; 31-03 2008

Erop of eronder; 24-03 2010

Een zwaar jaar III

Periode 5

De vijfde periode is vanwege de veldwerken altijd een beetje een rare periode. Dit jaar was het niet anders. Er werden in drie vakken gegeven: "Besluitvormingsprocessen", een verplicht vak dat tot het veldwerk in Oostenrijk liep ("Springschool") en verder volgde ik nog het vak "Economie van het onroerend Goed". Dit economievak liep vrolijk door mijn veldwerk heen, wat niet zo gezellig was. Naast deze vakken werd nu ook "Kwartairgeologie" gegeven, maar wegens drukte heb ik daar maar amper lessen gevolgd, ook omdat ik erachter kwam dat het tentamen tijdens mijn veldwerk was. :S

Naast de lessen moest ik ook nog een onderwerp uitkiezen en papieren invullen voor mijn Bachelorthesis. Daar was is in het begin dan ook druk mee bezig. Verder eiste "Besluitvormingsprocessen", ofwel "Decision-making Processes" in die tijd alle aandacht op. Vooraf vreesden sommige klasgenoten van me dat we de docente slecht konden verstaan, omdat ze Grieks was. Nou, de colleges waren dus in het Engels. Die taal leek ze wel behoorlijk machtig te zijn. Waar de lessen over gingen? Ik had werkelijk waar geen flauw idee. Ik had het geluk dat ik met Rolex samen kon werken. Hij wist precies wat er van hem (ons) verlangd werd bij de opdrachten, waarna hij een tekst dicteerde, die ik in mijn netste handschrift (mooie ronde letters met een vrij constante x-hoogte) opschreef. Bij de eerste opdracht kregen we meteen een P++ voor Rolex' tekst. Die jongen is geniaal!

April 2010

Hoewel ik van de lessen weinig begreep, bleek ik voor de individuele opdracht wel een hoog cijfer te kunnen scoren. Het was een beetje een lulverhaal over het besluitvormingsproces van de vliegbelasting, een onderwerp dat me nu al twee mooie cijfers opleverde. Daarmee rondde ik ook dit vak met een mooi cijfer af, een hele geruststelling.

Inmiddels had ik de administratieve zaken van de thesis ook geregeld (dacht ik) en kon ik met een gerust hart het vliegtuig instappen. Ware het niet dat er net toen een vulkaan uitbarstte... De planning van de heenreis naar Salzburg had heel wat voeten in de aarde gehad en uiteindelijk gooide die stomme vulkaan bijna letterlijk roet in het eten. Maar zoals jullie weten: het kwam toch allemaal nog goed. Het veldwerk zelf was een behoorlijk succes en ik sloot de "Springschool" ook af met een mooie 7½.

Mei 2010

Bij aankomst in Nederland was er van dat goede gevoel al snel niet veel meer over. De formulieren om aan de slag te gaan voor de Bachelorthesis waren niet goed ingevuld, dus moest ik dat in orde maken. Daarnaast volgde ik nog het vak "Economie van het onroerend Goed", waarbij ik ook redelijk achterop was geraakt door het veldwerk. Ook moest ik nog het vak "Environmental Economics" herkansen. Die twee tentamens waren precies een week na elkaar en ik moest ze allebei halen. Hierdoor raakte ik met de thesis weer achterop. Bij de tussentijdse bijeenkomsten kon ik dan ook niet al te veel laten zien. Gelukkig haalde ik de vakken wel met een zesje, zodat ik me in juni vol kon richten op de thesis.

Studiepunten na vijfde periode:

Besluitvormingsprocessen 3

Springschool 3

Economie van het onroerend Goed 6

Environmental Economics (H) 6

Juni 2010

Periode 6

Zoals gezegd was ik in juni druk bezig met de thesis. Ik moest flink doorwerken om de deadline van 25 juni te halen. Die wilde ik halen, anders zou ik daarna geen vakantie meer hebben. Het lastige was daarbij dat mijn begeleider om de haverklap op vakantie of congres was. Aan de andere kant: mijn cijfer voor zelfstandig werken ging er wel door omhoog.

Naast de thesis was ik druk in de weer om me in te schrijven voor mijn Master. Dat dat niet zo simpel ging, heb ik al eerder verteld. Zelfs met de hulp van een decaan bleef het lastig, waardoor ik vaker op bezoek kwam dan me lief was.

Met de thesis ging het wel aardig. Een week voor de deadline ging ik het verslag aan elkaar schrijven en uiteindelijk redde ik het net op tijd om met een verslag aan te komen waar ik best tevreden mee was. Ik leverde mijn conceptversie in op Blackboard en ik ging mijn presentatie voorbereiden.

Juli 2010

De presentatie verliep niet al te best, maar ik was blij dat het jaar was afgelopen. Op de tweede presentatiedag kreeg ik echter slecht nieuws te horen: er werd me namelijk verteld dat mijn begeleider het conceptrapport moest nakijken, waarna ik het nog eventueel kon verbeteren en als eindversie kon inleveren. Probleem: mijn begeleider was net een paar dagen daarvoor op vakantie gegaan (en ik had 'm nog wel allervrolijkst een fijne vakantie gewenst. :P) Omdat beide begeleiders met elkaar moesten overleggen over het eindcijfer, zag ik het somber in: mijn begeleider zou op 20 juli terugkomen, terwijl de andere de 25e op vakantie zou gaan, er was dus maar een hele korte tijd dat ze allebei nog in Nederland waren. Gelukkig kwam alles toch nog goed doordat mijn begeleider mij op zijn vakantieadres van tips kon voorzien. Die tips kon ik gebruiken om mijn verslag flink aan te pakken en al heel snel kreeg ik mijn cijfer. Op 22 juli kreeg ik de evaluatie mee. Op de laatste dag van mijn 23-jarige bestaan had ik eindelijk vakantie!

Studiepunten na zesde periode:

Bachelorthesis 12

Augustus 2010

Om mijn Bachelor te halen, moest ik nog éé vak halen: Kwartairgeologie. Gisteren lukte me dat, waarmee ik mijn drie jaar van de Bachelor heb afgesloten. Het was een aparte, leerzame tijd, maar ik hoop dat het volgend jaar wat rustiger zal zijn.

Studiepunten na herkansingen:

Kwartairgeologie 6

Totaal aantal studiepunten dit jaar:

61 (Jaar 3)

6 (Jaar 2)

Gerelateerde artikelen:

Een zwaar jaar II ; 27-08 2010

Een zwaar jaar II

November 2009

Na de wat minder gezellige kennismaking met WV 1, begon ik me ook te ergeren aan WV 2. Voor dit vak hadden we zelfs een boek met slecht geschreven filosofisch geleuter. Elke maandag moesten we weer een serie domme vragen over dit boek beantwoorden, waarvoor we dan weer een voldoende of onvoldoende kregen. Ik begreep de meeste vragen maar half en verder had ik weinig zin om heel uitgebreid te antwoorden op het filosofische geneuzel. Daardoor kreeg ik dan ook niet al te hoge cijfers. Belangrijker was echter het interview van een wetenschapper. Het had iets met ethiek te maken. Mijn rol was marginaal hierin en de presentatie werd verzorgd door mijn groepsgenoten. Het enige wat ik heb bijgedragen is het kleurenschema van de Powerpointpresentatie te verbeteren. Dat was eerst een standaarddesign met bruin en groen, wat er niet uitzag. Dat heb ik maar veranderd naar verschillende blauwtinten die wel mooi bij elkaar pasten. Vreemd genoeg waren mijn groepsgenoten niet al te positief over de veranderingen. Toch vond ik de nieuwe versie nodig, anders was mijn hand helemaal niet te zien in het eindresultaat.

WV 1 was nog steeds niet al te leuk. Iedere woensdag moesten we weer een samenvatting maken van een filosofische Engelse tekst van twintig pagina's. Dat is echt niet leuk, kan ik je zeggen. Het voordeel was dat dit vak wel duidelijk ergens naartoe werkte: van een model dat menselijk gedrag probeerde te voorspellen door middel van observaties en economische principes, naar filosofen die beweerden dat het model fundamenteel fout was. Hierdoor had ik het gevoel in ieder geval nog iets te leren, wat ook wel grappig was, omdat het niet meteen in m'n interessegebied lag.

De ondergang van het ratingsysteem 23-01 2010

Het vak "Urban Economics" was een typisch economievak: niet al te veel lessen, niet al te moeilijk. Economen worden slapend rijk. Wel was het vak in het Engels en moesten we in het Engels een presentatie geven. Ik had geluk: ik kwam in een groepje met Kampie en Mathieu. Mathieu had een best interessant artikel uitgekozen en we zouden pas op 27 november hoeven te presenteren, twee weken later dan de eerste groep. Uiteindelijk werd het reviewen van het artikel behoorlijk uitgesteld. Mij lukte het lange tijd niet om het artikel te pakken te krijgen. Pas met de deadline in zicht werden er stappen gemaakt. Het was een best interessant artikel, over "urban sprawl", ofwel stadsuitbreiding (Duitse Wikipedia) of stedelijke wildgroei (vertaling Google), waarvan de ontwikkeling in de VS met behulp van remote-sensing werd gemeten. Mij viel een aantal dingen op, maar het verwoorden ervan was nog niet zo makkelijk. Het werkstuk (?) moest uiteindelijk een aantal punten bespreken (goede en slechte punten van het artikel en dat soort dingen) en dat moest vervolgens gepresenteerd worden. Kampie en ik hadden niet zo'n zin in presenteren (mijn gesproken Engels is volgens mij echt dramatisch: ik kom maar niet van dat Nederlandse accent (o.a. klinkers te kort, final-obstruent devoicing) af), en daarnaast heb ik een beetje de tijd nodig om een enigszins grammaticaal correcte zin te formuleren. Gelukkig wilde Mathieu het wel doen en vlot raffelde hij de presentatie af.

December 2009

Na de twee presentaties die ik niet deed, waren de vakken al bijna weer afgelopen. De laatste les van WV 1 was al op woensdag 2 december, de laatste les van "Urban Economics" was twee dagen later. Van WV 2 had ik godzijdank (!) ook geen les meer, maar moest ik een "Essay" schijven. Grofweg waren er twee type onderwerpen: of het moest over iets met religie gaan, of over iets anders. Het Essay ging over de wetenschappelijke Ondersteuning van de Evolutietheorie, het intelligent Design en het Scheppingsverhaal.* Ik vond het komisch om de natuurkunde erbij te halen, met boeken van Hawking achter de hand, waarna ik nog wat gezwam liet volgen over toenemende entropie. Misschien niet zo'n slim om het op de natuurkunde te gooien, aangezien de docent zich daar volgens mij ook in had gespecialiseerd, of juist wel. Blijkbaar overtuigde mijn verhaal niet, of viel het te ver buiten het kader, of speelde zijn overvloed aan kennis van de natuurkunde een rol, of juist mijn gebrek aan kennis wat betreft religie, want uiteindelijk kreeg ik een halfbakken vijf. Mijn geluk was dat ik voor die presentatie waar ik niet aan deelnam een zeven kreeg, waardoor ik door de wegingsfactoren precies uitkwam op een 5½. Dat was een hele opluchting. Ik heb verder niet meer naar een toelichting van de beoordeling gevraagd. Kutvak.

Ook voor WV 1 had ik geen tentamen, dat waren de inleveropdrachten namelijk. Die hadden Rolex en ik met redelijk succes ingeleverd. Was ik daar ook mooi van af. Het enige tentamen wat nog restte, was van "Urban Economics". Op een koude vrijdagochtend fietste ik door de sneeuw naar het station, zodat ik om half negen (!) aan het tentamen kon meedoen. Het tentamen was niet zo'n probleem en zodoende kon ik lekker vakantie gaan vieren.

BSG hakt ook DSC in de pan 18-12 2009

Studiepunten tweede periode:

Wijsgerige Vorming 1 3

Wijsgerige Vorming 2 3

Urban Economics 6

Januari 2010

Periode 3

In 2010 ging ik aan de slag met het vak "Ruimtegebruiksverandering". Het was het eerste vak waarbij de lessen vooral bestonden uit het presenteren van eigen onderzoeken van de docenten. Naast de vaak slopend saaie lessen, waren er natuurlijk ook computerpractica. Driemaal raden welk programma we moesten gebruiken... Oh nee, jullie mogen maar één keer raden. Het was natuurlijk dat stomme :@#%^$&*!! Arc GIS. Tijdens de hoorcolleges werden geen instructies gegeven, wat betekende dat de eerste de beste opdracht al bijna onoverkomelijke problemen opleverde. En als er dan een keer vorderingen werden gemaakt, kwamen de Aardeconomen van het tweede jaar ons wel weer verjagen. Erg frustrerend allemaal.

Spelletjesdag 06-01 2010

Naast Ruimtegebruiksverandering had ik ook nog het vak "Methoden en Technieken". Dat vak had ik in het begin van het jaar niet gehaald en nu was er een vergelijkbare cursus, die echter een aantal voordelen had:

1) Het was in het Nederlands

2) De stof was over drie i.p.v. twee maanden uitgesmeerd (is stof smeerbaar?!)

De docent was nu beter te volgen en hij maakte zelfs af en toe grapjes. Een hele verademing. Toch waren de sheets hetzelfde als eerst, ofwel: bijna onbruikbaar. Wat ik wel raar vond, was dat de Engelse Blackboardpagina van het vak in het begin van het jaar weinig spelfouten bevatte, in tegenstelling tot de Nederlandse pagina, die stikte van de spatiefouten. En dat terwijl hij zich behoorlijk bewust leek van de spaties toen hij in de Engelse cursus het woord "saddlepoint" op het bord schreef, waarna hij zich corrigeerde door te zeggen dat er een spatie tussen moest. Dan zou je verwachten dat hij de Nederlandse samengestelde zelfstandig naamwoorden ook wel automatisch goed zou schrijven...

Voor de werkcolleges van "Ruimtegebruiksverandering" behaalde ik niet al te veel punten. Vaak weigerde het programma te doen wat ik wilde, wat vooral vervelend was als ik op mijn vrije dag probeerde een opdracht af te maken. Voor het tentamen diende ik twintig PDF-files te lezen/leren. Het was een boek over landgebruik, dat ik uit vrekkigheid niet kocht, maar waarvan ik ieder hoofdstuk apart downloadde (er waren ook nog documenten die alleen een volgende sectie aangaven :S), waarna ik de vele onderzoeken over landgebruik doorlas en hoopte dat ik de methodes nog wel zou herinneren. Op het tentamen bleek me dat maar matig te lukken, waardoor ik het vak niet haalde. Het ergste was nog wel toen ik er bij het goed laten keuren van mijn vakkenpakket achter kwam dat ik het vak helemaal niet had hoeven volgen, omdat ik zonder het vak ook al genoeg punten had... :S Ik vraag me wel af waardoor ik dan wel genoeg studiepunten heb binnengehaald. Met "Economie van het Onroerend Goed" misschien? Hoe dan ook, als ik dit geweten had, had ik dit stomme vak natuurlijk niet gevolgd.** 

Februari 2010

Periode 4

Februari is altijd een mijlpaal in het studiejaar: de tweede helft van het studiejaar is begonnen. Naast het vak "Methoden en Technieken" had ik nog twee andere vakken deze periode: "Environmental Economics" en "Paleoklimatologie en Meteorologie". Dat laatste vak was een keuzevak, dat opmerkelijk veel klasgenoten volgden. Ik deed het vak op aanraden van Rolex en uitgerekend hij volgde het vak niet. Veel andere economen deden in de plaats van Paleo een vak over transporteconomie. Ik hoopte dat de milieu-economie ook leuk zou worden, maar dat viel tegen.

Het begon allemaal al bij de eerste les, waarbij bleek dat ik me voor het verkeerde vak had ingeschreven. Dat krijg je met twee vakken die dezelfde naam hebben. Gelukkig kon ik de inschrijving nog herstellen, waarna ik op Blackboard te zien kreeg wat ik voor het vak moest doen. Voor milieu-economie moesten we dus weer eens een artikel gaan reviewen. Na een intensieve speurtocht had ik een aardig artikel gevonden, waar ik in het vervolg mijn tanden in ging zetten. Dat was dan ook het enige wat ik voor het vak deed, de lessen ervan overlapten namelijk met die van Paleo.

Erop of eronder 24-03 2010

Paleo was in het begin behoorlijk interessant, met uitgebreide colleges over weersystemen. Helaas was het tweede gedeelte, dat ging over het klimaat van vroeger (Kwartairgeologie!), een stuk minder interessant. Gelukkig hoefde ik voor het vak niet veel meer te doen dan een tentamen leren. Van hetzelfde laken een pak was "Methoden en Technieken". Ik volgde alleen af en toe de hoorcolleges als ik zin had. Hopelijk ving ik dan nog iets belangrijks op. 

Maart 2010

Mijn verslag van milieu-economie was ingeleverd, waarna ik een Powerpointpresentatie in elkaar knutselde. Op 8 Maart was de presentatiedag, waarvan ik had begrepen dat ik aanwezig moest zijn. Puur op basis van toeval zou één derde van de studenten worden uitgekozen om te presenteren. Een "random choice" dus. En dat terwijl mijn presentatie over onzekerheid ging... Gelukkig zat ik niet bij de ongelukkigen die moesten presenteren, maar viel ik bijna in coma door het vele slaapverwekkende geneuzel.

Op 23 en 24 maart had ik de tentamens. Voor "Methoden en Technieken" zou het erop of eronder worden, want meer herkansingen zou ik dit jaar niet meer krijgen. Nog steeds begreep ik veel dingen niet en probeerde ik de uitwerkingen van de oudere tentamens uit m'n kop te leren. Uiteindelijk scoorde ik een studenten-10, waar ik uiteindelijk heel blij mee was. Maar dat was echt een dubbeltje op z'n kant...

Paleo haalde ik ook vrij makkelijk, maar milieu-economie was te moeilijk voor mij, niet in de laatste plaats door een gevecht met de Engelse taal, want ik wist me amper uit te drukken. Vreemd, want dat heb ik anders in mindere mate. Maar goed, uiteindelijk was het tentamen te moeilijk voor mij, of was ik te dom, want ik haalde het niet. Al met al verliep de tentamenweek echter lang niet zo desastreus als ik had gevreesd.

Studiepunten na vierde periode:

Methoden en Technieken 6

Paleoklimatologie en Meteorologie 6

Wordt eveneens vervolgd

* De docent had een duitse Achternaam

** Ik heb de herkansing van het vak vandaag ook niet gedaan

Gerelateerde artikelen:

Een zwaar jaar; 27-08 2010

Een zwaar jaar

Derde jaar

Het is Behirder eindelijk gelukt zijn Bachelor binnen te halen. Zojuist krijg hij een (onofficieel) mailtje met daarin de tentamenuitslag van Kwartairgeologie. Tot zijn grote opluchting zag hij dat hij het vak had gehaald, waardoor hij naar alle waarschijnlijkheid zonder problemen aan zijn Master beginnen. Ter ere van dit heugelijke feit een terugblik op het afgelopen schooljaar.

September 2009

Periode 1

Het schooljaar 2009-2010 begon op maandag 31 augustus. Gelukkig had ik pas op de eerste dag van het nieuwe studiejaar les. De eerste periode was een drukke periode, met vier vakken, waarvan een paar echter maar klein waren. Het studiejaar begon met het vak "Uitwerking Onderzoekstraining ruimtelijke Analyse". Een hele mond vol en pas kort geleden begreep ik wat er nou stond. Zo is de eveneens gehanteerde aanduiding "Uitwerking Ruimtelijke Analyse Onderzoekstraining" fout geschreven, want deze naam suggereert dat het een uitwerking is van de ruimtelijke analyse van de onderzoekstraining. En dat is duidelijk niet het geval. Wel biedt het vak de kans om een machtig lang woord te vormen: "Ruimtelijkeanalyseonderzoekstraininguitwerking". Het vak borduurde voort op het veldwerk in Kampen. Het was de bedoeling dat de onderzoeken van twee groepen werden gecombineerd, om er uiteindelijk iets moois van te maken. Dat bleek al moeilijk genoeg, vanwege problemen met de geografiesoftware, maar eerst kwamen nog de peer-reviews. De eerste deadline van het jaar was al op vrijdag 4 september. Uiteindelijk heb ik me vooral geconcentreerd op, hoe kan het ook anders, de vormgeving en de spelfouten van het stukje van ons zustergroepje. Inhoudelijk kon ik niet echt gaten schieten in hun stukje, maar zij konden dat wel bij ons...

Een beetje een raar vak was "Studie en Loopbaan". Het was een vak waarbij vooruit werd gekeken naar de toekomst. Voor mij is de toekomst nog één groot vraagteken en dat maakte het vak ook lastig voor me. Ook om het afnemen van een zgn. "netwerkgesprek" zat ik niet te juichen. Ik moest dus een tijdje door een zure appel heen bijten.

Ook het begin van het vak "Economie van de Publieke Sector" was stroef. Het bleek dat we voor de eerste les al iets moesten inleveren en dat wisten heel veel mensen (waaronder ik) niet. Gelukkig kon het in het weekend worden ingeleverd. Het introductiecollege van een gastdocent (!) was echt een aanrader. Die gast legde bij wijze van spreken uit hoe je 1+1 moest uitrekenen aan de hand van de ABC-formule. Verder moesten we dus nog een presentatie geven over een vakgerelateerd onderwerp. Daar had ik ook veel zin an.

Het schooljaar is weer begonnen... 06-09 2009

In de tweede week begon het vak "Methoden en Technieken" eindelijk. Dit FEWEB-vak werd omschreven als "zeer moeilijk", terwijl het aan de andere kant essentieel was voor studenten die de economische vervolgopleiding wilden doen (STREEM). Omdat het vak van een andere faculteit was, verliep het inschrijven ook anders dan met de andere vakken. Inmiddels is de inschrijvingsprocedure weer veranderd... Hoewel de naam van het vak het niet zou suggereren, werd het in het Engels gegeven, waardoor ik ook niet alles begreep wat die docent nou zei. Waar de lessen over gingen, wist ik vaak niet. Op een PDF-file waren talloze formules en opgaves gezet, die in de zaal amper leesbaar waren. Ook werden de stappen die naar de oplossing moesten leiden niet beschreven, een veelvuldig optredend probleem met wiskundeboeken: vaak worden er twee stappen in één keer gedaan en dan snapt iemand als ik er niet veel meer van. Ik heb dan weleens de neiging mijn eigen wetten uit de voorbeelden te destilleren ("Oh, je deelt die troep gewoon door 2") en dat is natuurlijk bijna nooit wat je nou moet doen.

Naast de hoorcolleges waren er ook nog werkcolleges. Omdat een hele grote groep studenten het vak volgde, waren er meerdere werkgroepen. Ik meende (naïef als altijd) een lekker klein groepje te hebben gevonden. Bleken die werkcolleges in het Engels te zijn... Gelukkig kon ik nog van groepje veranderen. Tijdens het eerste werkcollege stak ik nog wel wat op van de uitleg, maar verder ben ik volgens mij amper naar die colleges gegaan. Dat kwam misschien ook wel omdat apart voor die werkcolleges naar de VU moest gaan en dat vond ik niet rendabel.

Op de zestiende had ik mijn netwerkgesprek met Maarten W. Hij is een hydroloog en aangezien ik (destijds) niet zeker wist of ik nou wel de economische kant op zou moeten gaan (gezien de onheilspellende start van het schooljaar), besloot ik maar wat informatie in te winnen over hydrologie bij een vriendelijke docent. Gezien het Oostenrijkveldwerk was dat achteraf geen slecht idee, denk ik. In ieder geval had ik daarmee aan m'n verplichtingen gedaan om in ieder geval voor het einde van de maand zo'n interview af te nemen. Mij leek hydrologie heel wat (ik ben niet zo'n slapjanus die na de eerste berekening of formule afhaakt), maar die veldwerken leken me wat minder. 

Oktober 2009

Er gebeurde een tijdje niet zo gek veel, want alle ellende kwam samen op 9 oktober. Het was namelijk de tweede presentatiedag van het van "Economie van de publieke Sector" en ditmaal mocht ik aan de bak. Daarnaast moest ik nog een proeftentamen inleveren van hetzelfde vak, maar het belangrijkste was het eindverslag van "Uitwerking Onderzoekstraining Ruimtelijke Analyse".

De hele ochtend waren Rolex en ik bezig met stukken schrijven voor het verslag en die in een logische volgorde zetten. Teammaat Simon was niet fysiek aanwezig en slechts door middel van de draadloze telefonie kon Rolex hem bewegen om nog wat stukken aan te leveren. Zelf zat ik me uit te leven op het "weerwoord" en de "abstract". Het tijdgebrek was duidelijk in het eindresultaat te zien.

De presentatie ging beter. Ik had op internet veel nieuwsbronnen (!) gevonden waarin de effecten van de vliegbelasting werden beschreven. Door deze te combineren, samen met wat linkjes op Wikipedia, kon ik een redelijk beeld krijgen over de invloed van de vliegbelasting. Ik kon daardoor een mooi verhaal houden voor de hele klas. Ik wist redelijk wat ik wilde vertellen, want mijn verhaal was bijna tot m'n algemene kennis gaan horen. De presentatie ging zeldzaam goed. En dat voor een vak waarvan ik eerst het idee had dat het me tegenzat (ik haalde een keer voor een huiswerkopdracht een vijf en dat voelde best wel vernederend). Het onderwerp had ik niet zelf bedacht. Ik had geen idee waar ik het over moest houden, totdat Rolex ineens met de vliegbelasting aan kwam zetten. Ik was eerst niet zo positief, maar later draaide dat bij en had ik er behoorlijk wat schik in. Vooral het maken van de presentatie (met zelfgemaakte foto's als achtergronden voor de slides) was een leuk karwei.

Het proefexamen ging ook wel redelijk, maar we zaten nog steeds te stressen vanwege het eindverslag. Om 17:00 uur moest het verslag officieel zijn ingeleverd, de presentaties waren pas om 17:21:29 (aldus mijn horloge) afgelopen. Snel renden we naar een computerzaal, om nog een stuk van Simon toe te voegen, het geheel uit te printen en onder de deur van de kamer van Jan V. door te schuiven. Daar lagen nog tig andere verslagen, die ook pas na 17:00 uur waren ingeleverd. ;)

Drukke, doch succesvolle week 11-10 2009

Het weekend brak weer aan en het eind van de eerste periode kwam in zicht. Op de 15e was de afsluitende presentatie van "Uitwerking Onderzoekstraining Ruimtelijke Analyse". Het was een rommelige presentatie en mijn optreden was megaslecht; een dag om gauw te vergeten. Op de 20e was de deadline van het netwerkverslag, dus dat leverde ik maar in. Het was inmiddels de tentamenweek en op vrijdag had ik twee tentamens: van "Methoden en Technieken" en van "Economie van de Publieke Sector". Natuurlijk was het fijn dat die tentamens pas aan het eind van de week waren, want zo kon ik nog een hele tijd leren. Langzaam maar zeker lukte het me om iets van "Methoden en Technieken" te snappen, waardoor ik op het tentamen geen één haalde, maar iets van een vier of zo. Het tentamen van de publiekesectoreconomie had daar wel onder te lijden, want erg soepel ging dat niet. Uiteindelijk haalde ik het wel en zelfs met een verrassend hoog cijfer. Door mijn toch best redelijke cijfer voor de opdrachten en mijn goede presentatiecijfer, haalde ik het vak met een 8,3. xD

Tentamendag 23-10 2009

Studiepunten na eerste periode:

Uitwerking Ruimtelijkeanalyseonderzoekstraining 2

Economie van de publieke Sector 3

Studie en Loopbaan 2

Periode 2

Op 26 oktober begon de tweede periode met het vak "Wijsgerige Vorming 2". Dat doet suggereren dat er ook een vak "Wijsgerige Vorming 1" was en dat klopt. Dat vak zou dinsdag moeten beginnen, maar de docent was toen helemaal niet aanwezig. Daarom ging een grote groep, waaronder ik, de tijd doden door voor de grap mee te lopen bij een aardrijkskundig vak. We konden immers toch weinig doen. Later die dag hadden de economen onder ons namelijk "Urban Economics", opnieuw een Engelstalig vak, dat over de economie van een stad ging.

De vakken van "Wijsgerige Vorming" verliepen stroef. Aan de ene kant interesseerde dat filosofische gezwets me totaal niet. Ik begreep dat dergelijke filosofievakken een beetje bij de identiteit van de VU hoorden: iedereen kreeg er vroeg of laat mee te maken. Zo kwam ik een keer wat oud-klasgenoten van Econometrie tegen. Die wisten ongetwijfeld wat me te wachten stond... In het begin waren de colleges van WV 1 een ramp. We moesten filosofische teksten samenvatten en daarbij moest de samenvatting aan allemaal vage regels voldoen (geen bulletpoints, de regelafstand moest 1,5 zijn en dat soort dingen), anders kreeg je meteen een één. Naast de gemiste les was dat opnieuw een fijne kennismaking met C. Krijnen. Al sidderend liepen we die eerste donderdag de zaal in, wachtend op het moment dat aan jou een moeilijke vraag gesteld werd. Ik was bang dat ik dan in dusdanig gestotter zou vervallen, of de essentie van de tekst niet goed wist, dat ik daardoor geen cijfer voor het werkcollege zou krijgen. Zakken op dit vak zou wel de grootste sof ooit voor me zijn.

Wordt vervolgd vanwege etenstijd

Gerelateerde artikelen:

Een slecht jaar; 28-08 2009

De administratieve deadline

Over zes dagen begint het schooljaar 2010-2011 officieel. Na een maand vakantie te hebben gehad, nadert het volgende schooljaar met rasse schreden. Het lastige hierbij is dat mijn inschrijving voor volgend jaar nog niet rond is en dat deze voor het nieuwe schooljaar rond moet zijn.

Vandaag had ik mijn hertentamen van Kwartairgeologie, een tweedejaarsvak, dat ik destijds (zo'n beetje als enige) niet haalde. Tijdens de herkansingsmomenten zat ik tot tweemaal toe (!) in Oostenrijk, waardoor ik het vak nu pas kon herkansen. Het wachten is nu op de uitslagen.

Als ik het tentamen niet haal, dan heb ik volgens mij best wel een probleem, want dan kan ik niet aan mijn Master starten. Verhalen dat je met 168 van de 180 studiepunten zou worden toegelaten, omdat het een doorstroommaster was, bleken volkomen onwaar te zijn. Om aan STREEM te mogen beginnen, MOEST ik alle vakken gehaald hebben. Ik moest dus maar hopen dat ik voor Kwartair een voldoende zou halen.

In het begin van de vakantie regelde ik met een decaan de inschrijving voor het aankomende schooljaar. Het digitale systeem was veranderd, wat het inschrijven er niet makkelijker op maakte. Na een aantal bijeenkomsten was het gelukt om me in te schrijven en te betalen, waarna ik nog twee resultaten nodig had: van de Bachelorthesis en van Kwartairgeologie. De Bachelorthesis rondde ik vorige maand af, het hertentamen van Kwartair was pas vandaag. 

De vraag is of het tentamen voor de 31e is nagekeken, wat overigens gezien de bescheiden groep herkansers wel zou moeten lukken, en of het ook op tijd aan het Studiesecretariaat wordt doorgegeven. Pas wanneer het cijfer binnen is, kan ik mijn Bul aanvragen. Voor de bulaanvraag heb ik nog de tijd tot 10 september, dus dat zal wel moeten lukken. Echter, om voor STREEM te worden toegelaten, moet ik wel voor de 31e kunnen laten zien dat ik mijn Bachelor heb gehaald, ofwel: het tentamen moet al in het weekend zijn nagekeken, zodat ik maandag mijn bul kan aanvragen en met die aanvraagformulieren (zo vermoed ik) bij het Studiesecretariaat van FEWEB kan binnenwandelen, om alsnog te worden toegelaten.

Het wordt echt heel spannend of dit nog gaat lukken. Het Studiesecretariaat van mijn eigen Faculteit (FALW), is alleen van 10:00 tot 13:00 uur geopend, dus als de resultaten pas maandagmiddag worden ingeleverd, ben ik het haasje. FEWEB gaat me namelijk niet "met terugwerkende kracht" inschrijven als ik de zaken uiteindelijk na de deadline toch op orde blijk te hebben.

Ik vraag me dus af of dit gepriegel en gehaast nou standaard is. Waarom wordt het de studenten zo moeilijk gemaakt zich in te schrijven? Is dat altijd zo geweest? Is dat bij elke faculteit zo? Ergens klopt er gewoon iets niet in het systeem. Of de tentamens zijn te laat, of de deadline is te vroeg, of er is te weinig flexibiliteit. Ik mag toch veronderstellen dat ik niet de enige derdejaarsstudent ben die in de zomer nog iets mocht herkansen. Meer mensen zouden door deze vreemde regeling in de problemen kunnen komen. Waarom wordt er zo hard met studenten omgesprongen? Ik heb me de afgelopen drie jaar toch wel genoeg bewezen?

Al met al heeft deze vakantie vooral in het teken gestaan van de Uni en niet in het teken van lol maken. Volgend jaar moet ik maar weer eens op vakantie gaan. Een schaaktoernooi als Pardubice lijkt me wel wat. Helaas heb ik eerst nog iets van 42 weken die in het teken van de Uni staan, onderbroken door één week Kerstvakantie. :( Het enige geluk is dat economen zo weinig contacturen hebben...

Gerelateerde artikelen:

Eindelijk vakantie?; 22-07 2010 

Eindelijk vakantie?

Bachelorthesis

Hè, hè. Het ziet ernaar uit dat mijn 4-maandenproject eindelijk is afgerond. Bijna drie slopende maanden heb ik gewerkt aan "De waarde van tijd voor automobilisten" en ondanks alle hindernissen die op de weg kwamen, is alles goedgekomen. Steeds zat ik in spanning, wist ik niet of ik het nog wel goed deed, of verging ik bijna van de hitte in mijn kamertje, maar het resultaat mocht er zijn: vandaag kreeg ik de evaluatie te zien: een mooie acht. xD

De Bachelorthesis is de afsluiting van drie jaar Aarde & Economie.* De gedachte dat ik een fraai werkstuk moest afleveren, verlamde me ook een tijd. Halverwege januari was er een voorlichtingsuurtje. Op Blackboard kwamen steeds meer onderwerpen te staan die je kon kiezen. Ik kon niet echt een keuze maken. Ik had een aantal onderwerpen die me wel wat leken, maar kiezen, dat durfde ik niet. Inmiddels was het al eind maart en zag ik het veldwerk in Oostenrijk naderen. Voor Koninginnedag moest het zgn. "Afsprakenformulier" zijn ingeleverd. Daarin moest je aangeven wat je ging doen, een planning en eventueel waar. Daarvoor moest ik dus een onderwerp hebben en dus hakte ik de knoop maar door. Ik koos voor het onderwerp "Demand-modeling for public transport". Ik hoopte maar dat niemand anders dat onderwerp had gekozen, want anders moest ik alsnog een ander onderwerp kiezen. Ik probeerde dus een zo enthousiast mogelijk e-mailtje te sturen (van Rolex geleerd) en vervolgens moest ik wachten. 

Gelukkig kreeg ik binnen een dag bericht. Ik zou de opdracht krijgen een dataset te onderzoeken. Ik kreeg al gauw wat literatuur mee en ik ging proberen om tot een fatsoenlijke vraagstelling te komen. De dataset zelf kreeg ik nog niet te zien (er waren wat problemen met het verzenden ervan), ik kreeg alleen een beschrijving ervan. Op basis van die beschrijving besloot ik dat onderzoek naar openbaar vervoer lastig ging worden, omdat het veel meer ging over de automobilist.

De vorm van de dataset dwong mij de vraagstelling te veranderen naar de waarde van tijd van de automobilist. Hoewel ik het in die tijd superdruk had, werd het afsprakenformulier op tijd ingevuld en ging ik opgelucht naar het veldwerk. Ik had de eerste deadline gehaald! xD

Het veldwerk ging goed en ik was tevreden over mijn rol in het onderzoek naar rivierafvoeren. In Nederland werd ik echter meteen weer met m'n neus op de feiten gedrukt door Peter M., de "algemene" begeleider. Hij vond dat het afsprakenformulier niet goed was ingevuld. Hele secties waren niet ingevuld, omdat mijn hoofdbegeleider, Vincent van den B., het niet interessant vond. "Dat is alleen belangrijk als je op veldwerk gaat", zei hij. Mooi niet dus. Ik moest met een goede onderzoeksopzet komen en dan zou mijn afsprakenformulier "met terugwerkende kracht" worden goedgekeurd. Dat begon dus al lekker...

Op 12 mei was de eerste bijeenkomst. De groep was in drie delen gesplitst: degenen met een aardwetenschappelijk onderwerp, degenen met een A&E-onderwerp en de economen, zoals ik. Bij de eerste presentatie was het de bedoeling dat je een babbeltje ging houden wat je ging doen. Daarbij zouden anderen je tips kunnen geven. Dat viel wel mee. Wel was ik jaloers op de onderwerpen van de anderen: de één wilde de rol van de Afsluitdijk op het verval van de Hanzesteden onderzoeken, de ander de pricedispersion bij vliegtickets, om maar wat te noemen. Sommige onderzoeken waren jaloersmakend origineel. Daar kon ik niet tegenop.

Na de bijeenkomst schoot het met mijn onderzoek nog niet echt op: ik had nog twee tentamens. Eerst Environmental Economics, een saai vak dat ik moest herkansen en moest halen. De thesis kon wel even wachten. Een week later had ik tentamen van het vak Economie van het onroerend Goed. Dit vak liep hinderlijk door het veldwerk en de thesis heen, wat zowel het vak als de thesis geen goed deed. Ook dit vak wilde ik halen, want de herkansing was een maand later; eind Juni, als ik de thesis moest inleveren. Een slechter moment was haast niet denkbaar.

Tussendoor kwam ook nog het Pinkstertoernooi. Mij hoor je niet klagen, het was een geweldige tijd. Nooit heb ik zo veel lezers gehad. Na het tentamen EvhOG kon ik me pas weer vol op de thesis storten. Ik had een achterstand in te lopen. Zeker omdat we enkele dagen na het tentamen een "Mid-term Report" ofwel "Tussenrapport" moesten inleveren. Ik had eigenlijk nog niks, dus lulde ik wat literatuur aan elkaar, zette er een bla-bla-inleiding boven en vulde ik dat aan met wat loze beloften van de onderzoeksopzet. Op de - overigens niet verplichte! - bijeenkomst lulde ik bijna hetzelfde verhaaltje als eerst. Ik kon er ook niet meer van maken. De anderen deden het gelukkig weinig beter, begreep ik. Inmiddels was al een maand voorbij en liep iedereen achter op schema, al kon ik mijn tentamens nog de schuld geven. Tot mijn grote opluchting haalde ik de twee vakken met een studenten-10, ofwel een 6 (ik weet niet of je een 5½ kon halen, of dat er op hele punten werd afgerond.)

In juni ging ik er dus vol voor. Helaas was mijn begeleider voor de tweede keer (!) op vakantie of congres en toen hij weer terugkwam, was er onenigheid over de te hanteren methodes. Daarom verzon (!) ik maar zelf een methode, waarmee de waarde van tijd van de automobilist bepaald kon worden. Gelukkig was mijn onderzoek verder wel behoorlijk rechttoe-rechtaan. Ik kon sommige dingen met Excel berekenen, voor andere berekeningen moest ik SPSS op de VU gebruiken. Uiteindelijk had ik wat mooie correlaties en kon ik me richten op het schrijfwerk. Dat bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn, zeker door de extreem hete dagen (voor het gevoel althans) die me het werk bijna onmogelijk maakten. Ook moesten er nog wat berekeningen over, maar uiteindelijk kon ik wel op de 25e een conceptversie inleveren.

Alles leek goed te gaan en op 30 juni en 1 juli waren de afsluitende praatjes. Vreemd genoeg had lang niet iedereen iets ingeleverd. Slechts iets meer dan de helft kwam presenteren. Op de eerste presentatiedag had ik overigens de eerste twee presentaties gemist. Een kwestie van op het rooster kijken in plaats van op Blackboard. Ik moest op het einde van de eerste dag. Ik had veel slides gemaakt en ik kon er maar een rommelig verhaal over vertellen dat niemand begreep. Zou dat wat over mijn IQ zeggen?

Ik was blij toen de slopende en saaie presentaties voorbij waren. Ik was ook de tweede dag braaf gekomen en toen vertelde Peter M. me dat mijn eerste begeleider, Vincent van den B., het moest nakijken. Probleem: hij was net op vakantie gegaan. :S Nog vervelender: hij zou pas de 20e terugkomen en Peter M. de 25e op vakantie zou gaan. Er was dus maar een periode van vijf dagen dat ze allebei aanwezig waren. Mijn wereld stortte in.

Gelukkig voorzag VvdB me vanuit zijn vakantieadres van tips en aanwijzingen. Die kon ik vervolgens verwerken in de eindversie. De conceptversie is dan ook flink op de schop gegaan. Uiteindelijk had ik een rapport van 25 pagina's, dat ik omzette naar een PDF-file, wat ik naar de begeleiders mailde. Ze gingen onderling bepalen welk cijfer ik zou krijgen. Vanochtend was het dan zover: ik zou langsgaan, m'n cijfer krijgen en de motivatie ervoor horen. Dat viel niet tegen: op het evaluatieformulier waren alleen maar plusjes te zien en een 0 van de presentatie. 

"Jesper was een enthousiaste student, die erg veel werk heeft verricht."

Zo hoor ik het graag. ;) Het evaluatieformulier, de uitgeprinte thesis en een beoordelingsformulier van mij werden in het postvakje van Peter M. gelegd, waarna ik weer naar Bussum vertrok. Het was een zware bevalling, maar nu heb ik een mooie dochter uiteindelijk geldt: EIND GOED, AL GOED! 

* Al moet ik volgende maand nog één vak herkansen.

Gerelateerde artikelen:

Vakantie; 17-07 2007